Er was al in de 13^de eeuw een veerboot tussen de linker- en rechteroever van de Schelde. Op Linkeroever woonde een aantal vissers, maar startte ook de baan naar Rijssel.
Gedurende eeuwen was Linkeroever het favoriete strijdtoneel van vorsten en groepen. Om de grensstad Antwerpen te beschermen werden vele versterkingen gebouwd. Als die niet effectief bleken, kon men altijd nog de dijken doorsteken om het laaggelegen gebied onder water te zetten.
Het oude Linkeroever werd Sint-Anna, Sint-Anneke of Vlaamsch Hoofd genoemd.
Napoleon wou in de 19^de eeuw een volledig nieuwe stad bouwen op Linkeroever, Ville Marie-Louise.
Toen in 1844 het eindstation van de nieuwe treinlijn Gent-Antwerpen op Sint-Anneke kwam te liggen was er opnieuw even sprake van het hele gebied te ontwikkelen.
Rond de eeuwwisseling wou men de linker Schelde-oever omvormen tot woongebied. Het project van de Luikse industrieel Alphonse Müllender uit 1894 voorzag 350 villa’s, genre Engelse cottages, en zelfs de verhuizing van de Zoo naar Linkeroever.
Burgemeester Frans Cauwelaert stak op 31 maart 1923 de Schelde over met zijn schepenen om Linkeroever welkom te heten bij stad Antwerpen.
In 1923 was er nog geen waterleiding, na de samensmelting bracht de stad water aan via een tankwagen. In 1933, na de bouw van de tunnel, kwam er ook op Linkeroever leidingwater.
Door de overdracht kwamen er 563 gezinnen (2426 personen) en 647 genummerde gebouwen bij Antwerpen.
Vooral vanaf de jaren ’30 bouwden recreanten zelf veel vakantiehuisjes. Deze niet-officiële bewoning, tijdelijk of permanent, werd nooit opgenomen in de bevolkingscijfers. Ook al telde de Plage tot in de jaren 1950 meer permanente bewoners dan de rest van het gebied.