Als leerkracht NT2 (Nederlands als Tweede Taal) bij Encora, het Stedelijk Volwassenenonderwijs van Antwerpen, neemt Sven zijn cursisten elke week op stap door de stad. Samen bezoeken ze musea en expo’s, maken ze wandelingen en verkennen ze bijzondere plekken in Antwerpen. Ontmoetingen met andere Antwerpenaars staan daarbij centraal en zorgen voor een verdere kennismaking met het Nederlands. Met een aantal van de enthousiaste deelnemers begon Sven ook een boek te schrijven, de Stadskroniek Oude Stad, Nieuwe Ogen. Daarin vertellen de auteurs hoe ze “met hun eigen blik en vanuit hun specifieke referentiekader kijken naar de stad, haar geschiedenis, de gewoontes, het hedendaagse straatbeeld”. Zo schrijft Sven het in zijn voorwoord. “Het werd een boek geschreven met heel veel passie en liefde voor onze stad.”

Worsteling met de taal

Voor de ondersteuning van het hele proces konden de auteurs rekenen op Wannes Verbist (ErfgoedLab Antwerpen) en Carolina Ojeda (MAS & ErfgoedLab Antwerpen). Carolina schreef trouwens zelf ook een verhaal voor de Stadskroniek. Over haar ‘dubbele rol’ schrijft ze in haar tekst: “Wat een privilege! Maar wat een confrontatie ook. Het was ontroerend en tegelijk bevestigend en een opluchting om deze pareltjes stukje bij beetje te zien groeien en er zoveel van mezelf en het leven in te herkennen! Zoals ook de worsteling met de taal die je ondergaat om precies uit te drukken wat je wil zeggen.”

Samen dachten de schrijvers de verhaallijnen uit. Daarna trokken ze “als spoorzoekers op pad, op zoek naar de ingrediënten voor hun persoonlijke vertelling”, zoals Sven het beschrijft. Hij volgde de zoektochten van de auteurs op de voet. “We begrepen al gauw dat dit voor iedereen een erg emotionele reis werd, onderweg langs die verschillende, diepe, vaak onontgonnen lagen in de stad. En in onszelf. Deze verhalen gaan immers ook over heimwee en gemis, over de afstand tot de familie en het geboorteland.”

“Deze Stadskroniek werd een erg emotionele reis”

Carolina verwoordt het zo: “Een voor een lieten we de anderen even kijken in onze schuiven, overvol met ervaringen, herinneringen, passies, heimwee, wensen en gevoelens. Diep op de bodem van elke lade lag er ook een stem, een kritische blik die stilaan vorm en plek zou krijgen in deze stadskroniek.”