Een festival door en met studenten

Wat het Toneelscholenfestival typeert: niet de scholen, maar studenten zelf nemen de organisatie in handen. Hannah schetst het zo: “Wij willen de brug zijn tussen scholen en werkveld. Hier doen studenten hun eerste professionele ervaring op: voor een zaal met vrienden, programmatoren, maar ook met publiek dat hen nog niet kent. Het festival is vergevingsgezind, maar tegelijk leren makers heel concreet hoe bijvoorbeeld een technische fiche werkt of hoe communicatie loopt. Dat zijn lessen die je niet altijd meekrijgt op school.”

Van c o r s o naar café Rood Wit

Een van die voorstellingen was John, John, John van Francis Geeraert, Julia Groenland en Ivana Noa, student aan het Conservatorium. “Oorspronkelijk zouden we in c o r s o spelen, maar we kozen voor een locatie in de openbare ruimte, omdat we dit bij ons afstudeermoment ook hadden gedaan. Toen we ontdekten dat café Rood Wit een zeepkistenrace organiseerde, vroegen we om ons aan te sluiten. Zo konden we de openbare ruimte gebruiken én buurtbewoners bereiken. Voor mij voelde dat extra bijzonder: ik ben zelf opgegroeid in Berchem,” vertelt Ivana. “Tijdens de voorstelling bouwen we een grote houten constructie die uiteindelijk een kerk moet worden. Er zijn fragmentarische beelden en twee live muzikanten die de ervaring versterken.”

Leren in de praktijk

Naast artistieke uitwisseling draait het festival dus ook om leren organiseren. Voor makers betekent dat vaak productie en techniek zelf in handen nemen. “DIY hoort erbij: decor bouwen, praktische zaken regelen. Dat houdt je met je voeten op de grond,” zegt Ivana. Hannah vult aan: “Je leert vooral hoe hard je elkaar nodig hebt. Scholen leiden je vaak op om individueel te kunnen maken, maar de realiteit is dat je samen sterker staat. Ik zou niemand aanraden om alleen een voorstelling te maken, of een festival.”

Op weg naar professionalisering

Het festival was een succes, zeggen Ivana en Hannah in koor. “Het enthousiasme bij alle makers én bij het publiek is erg groot”, zegt Hannah. “Waar ik het meest trots op ben is dat we steeds verder professionaliseren. We worden steeds serieuzer genomen als festival, en we eisen meer en meer onze plaats op in de sector. In mijn mailbox zitten heel wat berichten van programmatoren die in contact willen komen met makers van voorstellingen die ze gezien hebben. Top, toch?”

Kwetsbaar maar ambitieus

Toch blijft de werking kwetsbaar. Dit jaar vielen subsidies weg, waardoor alles opnieuw op vrijwillig engagement draait. Ondanks die onzekerheid heerst er ambitie. Hannah: “Ik wil me volgend jaar vooral richten op duurzaamheid, draaiboeken maken zodat kennis niet telkens verloren gaat als er mensen vertrekken en weer nieuwe mensen bijkomen. Zo kan het festival blijven groeien en nog professioneler worden.”

Dromen voor de toekomst

Voor de makers is de impact alvast voelbaar. Ivana droomt luidop: “Ooit met een eigen gezelschap voorstellingen kunnen spelen, dat zou fantastisch zijn. Vooral samen, niet alleen. Want als ik één ding geleerd heb is het wel dat je samen veel meer kan bereiken dan alleen.”

Dankzij het enthousiasme van Ivana, Hannah en alle andere makers en organisatoren groeit het festival stilaan uit tot een belangrijke schakel in de ontwikkeling van jong podiumtalent in Vlaanderen.