Wat gebeurt er als jonge makers kansen krijgen om te groeien? Het Fonds voor Nieuwe Makers ondersteunt beginnende kunstenaars met financiële middelen én samenwerkingen met cultuurhuizen. In 2024 ging de eerste lichting van start. Wij vroegen vier artiesten hoe het hen sindsdien vergaat.
Mimi Waterfall stelde haar EP ‘Embodiment’ voor in Arenberg.
Hoe kijk je terug op ‘Embodiment’?
“Het was een ongelooflijke leerervaring, niet alleen als kunstenaar maar ook als project manager. Ik heb teksten geschreven, muziek opgenomen en visuals gemaakt, net als een professionele artiest.”
Wat was de impact?
“Naast het lokale bereik gaf het me de kans om mezelf internationaal voor te stellen. Ik kon netwerken met mensen uit Londen, Parijs en Accra!”
Waar werk je vandaag aan?
“Op dit moment ben ik mijn volgende project aan het onderzoeken en conceptualiseren.”
Wat was de meest onverwachte wending?
“Uitgenodigd worden voor een interview op de grootste radiozender van Ghana!”
Wat volgt er nog?
“Ik wil verder groeien en nieuwe aspecten van mijn kunstenaarschap verkennen, niet alleen als artiest, maar ook als kunstliefhebber.”
Kim nam met haar installatie ‘Weight Room’ deel aan Antwerp Art Weekend 2024.
Hoe kijk je terug op je project?
“Voor iemand zoals ik, net afgestudeerd en aan het begin van mijn kunstenaarscarrière, was het een ongelooflijk waardevolle kans. Als kunstenaar moet je vaak een ingewikkeld proces doorlopen om begrepen te worden. Dit project gaf me een hoopvolle blik. Het liet me bovendien zien dat samenwerkingen tussen kunstenaars en de samenleving als een soort smeermiddel kunnen werken voor ons dagelijks leven. Ik hoop dat zulke kansen, en maatschappelijk betrokken kunstprojecten in het algemeen, in de toekomst zullen blijven bestaan.”
Welke impact had dat project op je artistieke praktijk of carrière?
“Dankzij de subsidie kon ik een werk creëren op een schaal waarvan ik nooit had durven dromen. Het gaf me vrijheid in materiaal en formaat en nam veel van de beperkingen weg die ik eerder tegenkwam. Het belangrijkste was dat ik mijn werk in een publieke ruimte kon tonen en zo de reacties van gewone mensen kon ervaren. Die reacties waren voor mij als kunstenaar heel waardevol.”
Waar werk je nu aan – en zie je een verband met dat eerdere project?
“Op dit moment ontwikkel ik ideeën die al aanwezig waren in mijn eerdere werken. Ik maak meetinstrumenten gebaseerd op mijn eigen lichaam, die ik vervolgens toepas op anderen en op de ruimte, als een poging tot poëtische vormen van communicatie. Waar mijn eerdere werk vrij persoonlijk was, richt ik me nu meer op relaties: vrienden, familie, gemeenschappen. Het idee van het ‘zelf’ breid ik zo uit naar een breder ‘wij’. Ik denk dat deze verschuiving van focus naar anderen en de samenleving sterk werd geïnspireerd door mijn project met het Fonds voor Nieuwe Makers.”
Welke onverwachte kansen of wendingen kwamen er sindsdien op je pad?
“Een van de grootste verrassingen was dat mijn werk meer erkenning kreeg, vooral binnen de artistieke gemeenschap. Dat leidde tot nieuwe tentoonstellingen, gemakkelijker toegang tot atelierruimtes en andere vormen van ondersteuning die me echt vooruit hielpen.”
Wat staat er nu te gebeuren en waar kijk je het meest naar uit?
“Eigenlijk heb ik geen concreet plan, behalve dat ik iedere dag werk wil blijven maken. Waar ik het meest naar uitkijk, is de kans om nieuwe materialen en technieken te ontdekken. Het idee om mijn praktijk op die manier langzaam uit te bouwen, vind ik ontzettend spannend.”
Ruth Bruyneel maakte met haar gezelschap een muziektheatervoorstelling voor iedereen vanaf 16 jaar.
Hoe kijk je vandaag terug op je project?
“Ik ben trots op DEVICKY. (wax the pain away).. Het was stevig om te regisseren en te organiseren. Productioneel en artistiek was het ambitieuzer dan ik had ingeschat. Maar ik ben ontzettend blij dat ik het heb kunnen maken. De voorstelling tourt nog steeds. En telkens wanneer ik ze opnieuw zie, kan ik meteen benoemen wat ik minder geslaagd vind. Maar ik blik vooral met trots en voldoening terug.”
Welke impact heeft het project gehad?
“Het heeft gezorgd voor veel zichtbaarheid, meer programmatoren die mijn werk hebben leren kennen, meer vertrouwen in het volgende project. Ook inhoudelijk heeft dit project me ontzettend veel geleerd, me richting gegeven en me het vertrouwen geschonken om te blijven zoeken en door te zetten.”
Wat doe je vandaag, en zie je daar een link met dat eerdere project?
“Ik geef vandaag les: muziektheater en theater. Ik zet vooral in op grotesk spel, muzikale tekstzegging en het belang van muziek. Daarnaast blijf ik actief als maker en zal mijn nieuwe voorstelling een verderzetting zijn van de stijl.”
Welke onverwachte wendingen of kansen zijn er sinds dat project ontstaan?
“Ik sta op de longlist van het Shakespeare is Dead festival, een nieuw festival voor theaterschrijvers. En ik doceer nu ook aan de Toneelacademie Maastricht.”
Waar kijk je naar uit?
“Naar onze nieuwe productie ‘Prijsbeest (home is where the hurt is)’ én naar de herneming van DEVICKY. (wax the pain away).”
.png/contentimage_full "DEVICKY. (wax the pain away)")
Susanna toonde een installatie tijdens Antwerp Art Weekend 2024.
Hoe kijk je terug op die ervaring?
“Het was een heel waardevolle ervaring, net na mijn master. Het voelde als een soort beloning. Natuurlijk waren er uitdagingen in de organisatie, maar over het algemeen was ik erg tevreden. Het was een belangrijke brug tussen mijn studies en mijn eerste stappen als kunstenaar.
Welke impact had het project?
“Het project zorgde voor een eerste zichtbaarheid van mijn werk en gaf me meteen nieuwe kansen. Kort nadien volgde een residentie in MASEREEL in kunstencentrum Kasterlee en daarna kwamen er regelmatig kleinere projecten. Het bood me ook vertrouwen en hielp me om sneller connecties te leggen in het Antwerpse kunstenveld.”
Waar werk je vandaag aan, en zie je een link met dat eerdere project?
“Vandaag combineer ik een job als grafisch ontwerper in Gent met mijn artistieke praktijk. Dankzij dat inkomen kan ik mijn atelier bekostigen en in avonden en weekends werken aan kunst. Ik toon werk in groepsexpo’s, had een kleine tentoonstelling in Galerijke Marijke en neem in oktober opnieuw deel aan een project in MASEREEL. Sinds dat eerste project heb ik altijd een volgend project in het vooruitgezicht gehad, hoe klein ook. En dat is heel fijn.”
Welke onverwachte wendingen of kansen zijn er sindsdien gekomen?
“De residentie kwam onverwacht en was een mooie verrassing. Daarnaast was er een deelname aan de Museumnacht: een expo met alleen maar vrouwelijke artiesten in een bijzonder gebouw in Antwerpen.”
Hoe zie je de toekomst?
“Ik wil in de toekomst meer tijd in mijn atelier kunnen doorbrengen, met de ambitie om grotere en ruimtelijke installaties te maken, liefst in de publieke ruimte. Dat soort werk, kunst die interactie aangaat met de stad en voorbijgangers, trekt me het meest aan.”
.png/contentimage_full "Susanna")
