Zonder samenwerking run je geen kinderdagverblijf. Dat zie je perfect aan hoe het eraan toegaat in Koekendoos. Neem 1 schakel weg en alles loopt fout of staat stil. Maak kennis met 6 collega's, 6 onmisbare schakels in een groter geheel.
.jpg/contentimage_full)
"Goedemorgen papa!" Onthaalmedewerker Kim Wouters is het eerste aanspreekpunt als je kinderdagverblijf Koekendoos binnenwandelt. 22 jaar lang was ze verantwoordelijk voor een filiaal van een grote, internationale kledingzaak. Sinds 3 jaar verwelkomt ze nieuwe ouders en hun kinderen in Koekendoos. Als administratieve duizendpoot koopt ze ook het speelgoed en pedagogische materiaal aan, bestelt ze medicijnen en eten én legt ze ouders uit wat ze moeten doen als hun kindje ziek is. Zonder haar valt de praktische werking van Koekendoos meteen stil.
Kim is ook trots dat ze alle ouders en hun kind(eren) kent. "Ik weet wat hun noden en wensen zijn. Zowel op sociaal als praktisch vlak. Omdat ik ze goed ken, kan ik hen ook advies en info op maat geven. Heel wat mama's en papa's hebben een andere thuistaal. Voor hen is het niet altijd makkelijk om hulp te vragen. Maar ze weten dat ze bij mij wél terechtkunnen met al hun vragen. Ik hou de drempel bewust laag."
Collega Heidi Stes zit naast Kim, aan de onthaalbalie. Ze is het lokale contactpunt. Ze helpt ouders met vragen over kinderopvang. "Ouders kunnen om allerlei redenen nood hebben aan opvang. Omdat ze weer moeten gaan werken, werk vonden of zoeken. Of omdat ze een opleiding volgen. Een plekje vragen doe je via de site zoekkinderopvang.antwerpen.be. Ik help en ondersteun vooral mensen die digitaal niet of minder sterk zijn. Meestal dienen we samen een aanvraag in. Nadien volg ik de zaken verder op."
Stel dat jij hier niet zou zijn, wat dan?
"Dan wordt het voor mijn collega Kim wellicht nog drukker (lacht). Dat zou rampzalig zijn voor alle partijen. Ouders die digitaal niet zo vaardig zijn of de Nederlandse taal (nog) niet goed spreken, zouden dan sneller uit de boot vallen. Dat zou kunnen betekenen dat zij geen opleiding kunnen volgen of werk zoeken. Met alle mogelijke gevolgen van dien. Ook voor de kindjes zou het jammer zijn. Wat ze hier leren, is zo belangrijk."
.jpg/contentimage_full)
Dat zien we meteen als we in de leefgroep van kinderbegeleider Carina Naudts-Haemels terechtkomen. Het is frisjes buiten, maar de lucht is staalblauw en de zon doet wat ze kan. Carina is buiten, bij de kinderen. Als ik vraag wat er zou gebeuren als men het hier zou moeten stellen zonder kinderbegeleiders, is Carina formeel. "De ontwikkeling van al onze kindjes zou anders en trager verlopen. Heel veel mensen denken dat we hier alleen maar verzorgen en spelen. Maar dat is niet zo. De kinderen leren hier zo veel. Dat je rekening moet houden met een ander, bijvoorbeeld. Dat je het weer goed moet maken als je ruzie maakte. Dat je soms moet wachten tot het jouw beurt is. Het zijn allemaal sociale vaardigheden die we hen nu al meegeven."
Koos je bewust voor een job in teamverband?
"Niet bewust, maar ik moet toegeven dat ik wel graag samenwerk met mensen. Ik heb nog een poos gewerkt als thuishulp voor bejaarden. Ik had een fijne band met mijn klanten, maar ik werkte ... alleen. Hier niet. Ik overleg met de collega's, we vragen en geven feedback aan elkaar, we zoeken samen naar oplossingen. Ik vind dit leuker. Je staat er hier nooit alleen voor."
.jpg/contentimage_full)
Angela Slimovic runt als logistiek medewerker de inpandige wasserij. De uniformen van de kinderbegeleiders, slabben, handdoeken ... Angela wast ze, droogt ze en zorgt ervoor dat alles weer netjes terechtkomt op de kapstok of in de kasten van de leefgroepen.
"Wat er zou gebeuren als ik plots uitval?", vraagt ze zich hardop af. "Door mijn job hoeven de collega's zich geen zorgen te maken over hun werkkledij, de orde en hygiëne." Angela beseft dat haar functie minder zichtbaar is. "Maar ik krijg evenveel respect van de ouders als de andere collega's. Ook de kinderen zien me graag, want soms help ik mee in de leefgroepen. Dat is leuk. Op zo'n moment voel ik dat ik deel uitmaak van een groter geheel."
.jpg/contentimage_full)
Intussen ruikt het heerlijk naar aardappeltjes en rode kool. We trekken richting keuken. Daar treffen we Aurélie De Clopper aan. Ook zij is kinderbegeleider, maar Aurélie helpt vandaag mee in de keuken. "Zonder keukenpersoneel hebben de kindjes geen eten", zeg ik stellig. Maar zo drastisch is het niet. Een externe cateraar levert de bereide maaltijden. Maar het 4-uurtje voor de verschillende groepen maken medewerkers hier wel elke dag zelf klaar. Als alle kindjes er zijn, gaat het om 108 porties. Bovendien krijgt niet elke leefgroep hetzelfde 4-uurtje.
Aurélie: "In elk kinderdagverblijf maken de collega's het 4-uurtje zelf. Zo ontstond de Kookgroep, een groep waarin de verschillende kinderdagverblijven recepten uitwisselen. De receptjes zitten in een knalgele kaft. We inspireren en helpen elkaar. En stel dat een keukencollega plots ziek valt, dan kan een andere collega toch verder."
.jpg/contentimage_full)
De laatste in rij is Anja Lewsza, zij is pedagogisch coach. Anja ondersteunt alle leefgroepen. "Ik monitor de emotionele, motorische, sociale ... ontwikkeling van alle kindjes. Is er op een bepaald vlak misschien een vertraagde ontwikkeling? Of is het kindje net erg sterk wat taal of motoriek betreft? En hoe gaan we daarmee om? Ik bekijk de dingen vanuit verschillende standpunten. Soms kijk ik met de blik van een ouder, dan van een begeleider en uiteraard ook van het kind. Samen met de ouders en kinderbegeleiders proberen we uit te zoeken waar het kindje baat bij zou hebben. Vooral het woord samen is voor mij heel belangrijk. Ik ben coach, dus samenwerken is mijn tweede natuur. Ik leg niet zomaar iets op. Integendeel. Door samen te werken bereiken we altijd meer."
.jpg/contentimage_full)
