Welkom!

Antwerpen.be maakt gebruik van cookies. Aan de hand van die cookies verzamelt en analyseert Antwerpen.be informatie over uw bezoek. Genieten van een optimale A-ervaring? Bevestig met alle cookies toestaan. Stel voorkeuren in en bepaal welke informatie u met Antwerpen deelt. Houd er rekening mee dat bepaalde media enkel beschikbaar zijn indien u de cookies ervan aanvaardt. Antwerpen.be bewaart cookievoorkeuren. U kan ze aanpassen via cookies beheren. Meer weten? Raadpleeg onze Cookieverklaring. Antwerpen.be waardeert uw vertrouwen en wenst u een verrijkende surfervaring toe!

stad Antwerpen
Ann poseert lachend, steunend op haar krukken naar de fotograafStad Antwerpen

“We botsen vaak tegen een dubbele muur: vrouw zijn én een beperking hebben.”

Ann is geboren met een fysieke beperking. Ze woont graag in onze stad, maar ervaart heel wat drempels. Letterlijk en figuurlijk. 

“Ik ben zeer moeilijk ter been. Voor grotere afstanden gebruik ik een rolstoel, waar ik een extra wiel en stuur kan aankoppelen zodat ik kan fietsen. In Antwerpen ervaar ik heel wat drempels. Slechte fietspaden, oneffenheden in de weg, smalle voetpaden… de infrastructuur is zeker voor verbetering vatbaar. Voor afstanden groter dan 5 km, gebruik ik mijn aangepaste auto. Ik heb een voorbehouden parkeerplaats. Als ik met de auto thuis kom, houd ik altijd mijn hart vast. Zal mijn parkeerplaats vrij zijn? Als iemand die ingenomen heeft, moet ik vaak meer dan een half uur rondjes rijden, voor ik een parkeerplaats vind op een haalbare afstand van mijn deur...”

Vooral van kinderen krijg ik positieve reacties. ‘Ah, wat een coole fiets’, roepen ze dan. Als ik een supermarkt binnenrijd met mijn fiets, zie ik ze met grote ogen kijken en vragen ze hun mama waarom zij niet in de winkel mogen fietsen. Bij volwassenen ligt het anders. Ik ben verantwoordelijk bij de enige vereniging voor en door vrouwen met een handicap in België. Persephone vzw is ‘geboren in Antwerpen’. Wij botsen vaak tegen een dubbele muur: vrouw zijn én een beperking hebben. Tegen mannen met een beperking wordt vaak gezegd: probeer toch te werken, je kan toch niet hele dagen thuis zitten! Terwijl vrouwen meestal te horen krijgen dat ze beter thuis blijven en voor het huishouden zorgen. Daardoor worden veel vrouwen ontmoedigd om te gaan werken en zich te ontplooien. Dat is heel spijtig.” 

“Ik woon heel graag in Antwerpen. De stad is groot genoeg om alles bij de hand te hebben en klein genoeg om menselijk te zijn. Ik heb Antwerpen qua diversiteit enorm zien veranderen. Het is een wereldstad geworden. Mijn tante, die intussen overleden is, zei altijd dat ze zich hoe langer hoe minder thuis voelde in de stad. Ik heb zeker begrip voor haar standpunt, maar ik vind het toch vooral een positieve evolutie. Mijn buren met een vreemde afkomst zijn vaak sneller geneigd mij te helpen dan andere mensen.”