Welkom!

Antwerpen.be maakt gebruik van cookies. Aan de hand van die cookies verzamelt en analyseert Antwerpen.be informatie over uw bezoek. Genieten van een optimale A-ervaring? Bevestig met alle cookies toestaan. Stel voorkeuren in en bepaal welke informatie u met Antwerpen deelt. Houd er rekening mee dat bepaalde media enkel beschikbaar zijn indien u de cookies ervan aanvaardt. Antwerpen.be bewaart cookievoorkeuren. U kan ze aanpassen via cookies beheren. Meer weten? Raadpleeg onze Cookieverklaring. Antwerpen.be waardeert uw vertrouwen en wenst u een verrijkende surfervaring toe!

Brandweer Zone Antwerpen
Adjudant De Roos en sergeant De Roos (op rust)Brandweer Zone Antwerpen

Brandweer, 't zit in de familie

Een oud Antwerps spreekwoord zegt: ‘Aan nen appelboom groeien geen peren.’ En dat is bij Frank (70) en Kevin (41) De Roos absoluut het geval. We spraken met vader en zoon over de brandweer door de jaren heen en hun grote liefde voor Post Zuid. Die laatste is een rode draad door hun carrières. Lees maar even mee. 

Frank begint: “Voor ik bij de brandweer begon, heb ik jaren als boekhouder gewerkt. Maar dat was me iets te stressvol. Ik deed mee aan de proeven voor brandweerman en ik was geslaagd. Meer handwerk, maar ook een pak minder stress.” Kevin vult aan: “Ik was al heel snel bij de brandweer betrokken, al was dat niet helemaal de bedoeling. Ik studeerde verder en had een carrière in de chemie op het oog, maar dat bleek het toch niet helemaal te zijn. Toen ik 20 was, schreef ik me in voor het brandweerexamen en ik was meteen geslaagd. Maar ik had zeker niet het gevoel dat ik van jongs af aan al pompier wilde worden.”

“Een vader en zoon bij de brandweer, dat hoor je natuurlijk wel vaker. Toen ik aan mijn opleiding begon (3de lichting, 2001) hadden 11 van de 20 rekruten een connectie met iemand die al bij de brandweer werkte. Volgens de ‘regels’ mag je niet samen in de ploeg zitten maar ik heb wel (zwem)les van mijn vader gehad tijdens de opleiding. Er werd natuurlijk al snel gedacht dat het voor mij extra gemakkelijk was om voor alles te slagen en overal te geraken, maar dat was het zeker niet. Ik werd net extra uitgedaagd als ‘zoon van’.“ vertelt Kevin. 

“Ik ben jaar en dag sergeant op Post Zuid geweest en nu is Kevin hier adjudant en postoverste in de tweede ploeg. Hij is nog één trapje hoger dan zijn vader geraakt. Vroeger was sergeant echt dé job, want alle zorgen waren voor de adjudant” lacht Frank. Kevin springt al snel bij: “Ik kreeg de kans om één van de jongste adjudanten ooit te worden. En nu ben ik adjudant op Post Zuid, de kazerne waar ik als brandweerman begonnen ben. Je voelt dat er in deze kazerne echt hard gewerkt is én wordt. De trappen zijn versleten van de honderden pompiers die ze op- en afgestormd hebben. Dat karakter, die charmes, dat is waar ik echt van hou in deze kazerne. Binnenkort komt er een nieuwe Post Zuid (aan de Kielsevest), ik kijk er naar uit maar ik ga deze prachtige kazerne en haar verhalen ook wel echt missen.”

“Wij zijn allebei best fier om te werken voor de brandweer in onze eigen stad.” Frank legt uit: “Als echte Antwerpenaren hebben we een gigantische sectorkennis, want je komt er elke dag. Je woont en werkt in de stad. Die combinatie is goud waard.” Kevin staat zijn vader bij: “Een GPS is goed, totdat er onvoorziene omstandigheden zijn en dat is in Antwerpen wel eens het geval.” (lacht)

Frank sluit af: “Ik ben echt trots dat mijn zoon ‘in mijn voetsporen’ treedt. Iedereen kent mij maar iedereen kent ook Kevin. Die draait tenslotte ook al 20 jaar mee hé.” Kevin vult nog aan: “Mijn vader begrijpt dan ook als geen ander waar ik het over heb, als ik het over interventies en de brandweer heb. Hij was altijd (en nog steeds) één van mijn trouwste supporters aan de zijlijn."

Kevin en Frank in een skigebied in Italië
Kevin en Frank in hun tweede natuurlijke habitat