Welkom!

Antwerpen.be maakt gebruik van cookies. Aan de hand van die cookies verzamelt en analyseert Antwerpen.be informatie over uw bezoek. Genieten van een optimale A-ervaring? Bevestig met alle cookies toestaan. Stel voorkeuren in en bepaal welke informatie u met Antwerpen deelt. Houd er rekening mee dat bepaalde media enkel beschikbaar zijn indien u de cookies ervan aanvaardt. Antwerpen.be bewaart cookievoorkeuren. U kan ze aanpassen via cookies beheren. Meer weten? Raadpleeg onze Cookieverklaring. Antwerpen.be waardeert uw vertrouwen en wenst u een verrijkende surfervaring toe!

Communicatie Sociale Dienstverlening

Getuigenis van buddy Veerle

Goede middag,

Ik ben Veerle en ik heb het afgelopen anderhalf jaar samen gewoond met Yacob.

Toen ik mijn familie en vrienden vertelde dat ik zou gaan cohousen met een vluchteling waren de reacties zeer verdeeld, van “oh cool, interessant” tot “zeker, zou je dat wel doen”?

Uiteraard had ik zelf ook vragen vooraleer ik aan het project begon: Hoe zou dat zijn, samen leven met een vluchteling? Gaan onze culturen niet te veel botsen? Gaan we voldoende gemeenschappelijk hebben om contact te kunnen maken met elkaar?

En nu staan we hier, anderhalf jaar later, en kan ik zeggen dat mijn deelname aan Curant een heel  verrijkende periode is geweest.

Ik heb veel geleerd van Yacob. Hij heeft me verteld over de geschiedenis en cultuur van Eritrea. Hij heeft me ook meegenomen in zijn visie op de wereld, zijn visie op het leven en op verschillende culturen. Door te luisteren naar hoe hij naar de dingen kijkt en door hem bezig te zien in het dagelijks leven, is ook mijn visie op een aantal zaken veranderd.

Ik heb ook veel bewondering voor Yacob: voor de manier waarop hij zijn leven terug opbouwt, in een nieuwe maatschappij; voor de oneindige inzet die hij getoond heeft om de Nederlandse taal te leren. Voor zijn positiviteit, zijn veerkracht en voor de aangename persoon die hij is, ondanks de moeilijke gebeurtenissen die hij heeft meegemaakt.

Maar ik heb ook gezien hoe moeilijk het is om een leven op te bouwen in een nieuwe samenleving,  hoe belangrijk het is om de Nederlandse taal te beheersen en hoe hard er gewerkt moet worden om een voldoende hoog niveau te bereiken, hoe financiële schaarste belemmeringen met zich mee brengt en hoe de mogelijkheden niet voor iedereen gelijk zijn in onze samenleving. Ik ben geschrokken van de mate waarin discriminatie deel uitmaakt van onze maatschappij, van hoe schaamteloos en frequent het voorkomt.

Maar ondanks dit alles heb ik Yacob (en ook de andere jongeren) zien voort timmeren aan hun weg hier in Antwerpen en heb ik gezien hoe hij er alles aan doet om zijn doel te bereiken, namelijk verpleegkundige worden.

Toen ik de vraag kreeg om hier vandaag te komen spreken, vroeg ik aan Yacob “Yacob, wat moet ik daar in godsnaam gaan vertellen?” Het antwoord van Yacob was: “Zeg maar dat ik heel dankbaar ben voor de hulp die ik gekregen heb van alle medewerkers van Curant. Het is voor mij een geruststelling dat er mensen zijn die me kunnen helpen als ik een probleem heb. Voor ik naar Curant kwam, had ik niemand die me kon helpen. Door mee te doen aan Curant heb ik terug hoop gekregen voor mijn toekomst.

Ik denk dat ik daar niet meer veel aan kan toevoegen, dus sluit ik graag nog af met de boodschap dat ik enorm dankbaar ben dat ik Yacob en enkele van zijn vrienden heb leren kennen en dat ik oprecht hoop dat zij allemaal hun plekje gaan vinden in deze maatschappij.