“We kregen als kind weinig aandacht van onze ouders. We hadden niets tekort, moesten vaak meewerken in het huishouden en de zaak. Tijdens de vakanties werden we uitbesteed aan een zieke tante. We mochten ook nooit spelen met andere kinderen. Eigenlijk voelde ik mij als kind al dikwijls eenzaam.”

“Ik had geen vertrouwen meer in mensen”

“Ik werd gepest toen ik in het eerste leerjaar zat. Ik voelde me ook niet geaccepteerd door mijn moeder. Later, na het overlijden van mijn moeder, werden we gepest door de nieuwe partner van mijn vader en haar kinderen. Tenslotte werden we buitengezet.”

“Ik was het vertrouwen in anderen verloren. Ik dacht dat er iets mis met me was, dat ik niet goed genoeg was. Ik zocht daardoor geen hulp. Ik had geen zelfvertrouwen, geen diploma en geen job.”

“Ik ben een vechter. Ik haalde mijn diploma voor de centrale jury, vond werk en kocht een huis. Een huis waar ik ondertussen al bijna 50 jaar woon. Toen ik bijna 40 jaar was, kampte ik met uitputting. Ik begon me daardoor meer eenzaam te voelen. Ik kon niet tegen het dagenlang alleen zijn want daardoor ervaarde ik mijn bestaan als zinloos.”

“Na mijn veertigste ben ik gaan samenwonen. Zo was ik fysiek niet meer alleen en had meer materiële mogelijkheden. In de loop der jaren ben ik ook meer gaan ondernemen en me sociaal gaan engageren. Zo leerde ik nieuwe mensen kennen."

"Dat is belangrijk, zeker als je zoals ik in de 70 bent. Want als je ouder bent, verlies je ook meer mensen in je netwerk. Daarom moet je aan je netwerk blijven werken. Sinds mijn vijftigste heb ik ook een leuke vriend. Toch mis ik nog steeds familie, kinderen en kleinkinderen.”

“Alles wat me hielp, schreef ik in een boekje”

“Weet je wat me al heel mijn leven heeft geholpen? Al van kindsaf? De radio. Als kind legde ik (oude) platen met sprookjes of klassieke muziek op. En dan begon ik te dromen. Ook nu nog ben ik een enorme fan van de radio. Het is een soort vriend die me al heel mijn leven helpt.”

“Als ik iets las of hoorde dat me hielp, schreef ik het op in een boekje. Voelde ik me ongelukkig? Dan nam ik het boekje en begon te lezen. Elke keer opnieuw. Ondertussen schreef ik al een 2^de boekje bijna vol. Ik las ook veel romans. In verhalen vind je dikwijls ongelukkige personages. Dat heeft mij geholpen om ongelukkig zijn te aanvaarden.”

“Stuur een kaartje of berichtje bij bijzondere momenten”

“Wat ik geleidelijk aan heb geleerd en als tip wil meegeven, is om mensen die je kent een kaartje of een berichtje sturen bij bijzondere momenten. Bijvoorbeeld als ze verjaren. Misschien reageren ze niet, maar zo worden ze herinnerd aan je bestaan. En wanneer je ergens naartoe wil gaan (bijvoorbeeld: wandelen, terrasje, film,...), vraag dan een buur, kennis of vriend mee."

“Een boek dat ik wil aanraden, is dat van Marshall Rosenberg over geweldloze communicatie. In het boek staat dat we veel spreken in oordelen en dat we veel te weinig zeggen wat we voelen en waar we behoefte aan hebben. Het is juist door het uiten van gevoelens en behoeften dat we contact krijgen.”

Meer info

Eenzaamheid is niet altijd zichtbaar.
Maar ook jij kan helpen. En dat is vaak eenvoudiger dan je denkt.

Je vindt info, tips en verhalen op www.antwerpen.be/eenzaamheid.

*Edith is een schuilnaam. Haar naam en adres zijn gekend bij de redactie. De foto bij dit artikel is louter illustratief.