“Als je met pensioen gaat, vallen structuren weg”
Ingrid* kreeg een burn-out toen ze 61 jaar was. Ze kreeg een diagnose van hoogsensitiviteit. Dat heeft een grote impact op haar sociaal leven. Net zoals haar pensionering.
“Ik heb jaren in de sociale sector gewerkt. Gedurende mijn loopbaan heb ik ook senioren begeleid. Ik praatte met hen over de veranderingen in hun leven. In het dienstencentrum organiseerde ik onder andere Vertelnamiddagen: de kracht van het verhaal. Daar deelden we ervaringen over dingen die iedereen meemaakt.”
“Die bijeenkomsten waren altijd interessant. Deelnemers praatten bijvoorbeeld over de betekenis van hun naam of over het huis waar ze vroeger woonden. Zo ontstond snel verbinding tussen hen, want iedereen heeft een naam of een huis.”
“Ik werd eenzaam toen ik met pensioen ging”
“Ik heb een goede partner en een mooi huis. Maar toch voel ik mij vaak eenzaam. Een gevoel dat vooral naar boven kwam toen ik met pensioen ging. Als je met pensioen gaat, vallen structuren weg. Structuren die meer houvast bieden dan je denkt.”
“Eenzaamheid is iets complex. Als ik me nu eenzaam voel, merk ik dat ik terugdenk aan vroeger. Ik had een moeilijke kindertijd en jeugd. Ik was als kind ongewenst en heb daardoor geen veilige hechting gehad. Ik was veel alleen, en die emoties van in mijn kindertijd lijken soms terug te komen."
"Ik voel me ook ongerust over de toekomst. Ik heb geen kinderen en kleinkinderen. Wat zal er met me gebeuren als ik mijn partner verlies en helemaal alleen kom te staan? Daar denk ik vaak over na.”
“Hoogsensitief zijn heeft een grote invloed op mijn leven”
“In de laatste fase van mijn carrière worstelde ik met een burn-out. Ik bleek hoogsensitief te zijn. Daardoor kan ik moeilijk prikkels verdragen. Je kan je al inbeelden dat dit mijn vrije tijd enorm beïnvloedt. Er zijn veel activiteiten waar ik gewoon niet aan kan deelnemen”.
“In een drukke trein zitten bijvoorbeeld, is niet aan mij besteed. Als ik met iemand ergens naartoe ga, lukt het wel. Maar dat zorgt voor stress. Soms ga ik zelfs op voorhand kijken en vraag ik naar de meest afgelegen tafel op restaurant.”
“Ik vind dat lastig om mee om te gaan. Ik zie graag mensen, ik praat graag met mensen. Maar tegelijk heb ik dikwijls behoefte aan rust.”
“Zoek naar iets wat verbindt”
“Ik werk als vrijwilliger in een woonzorgcentrum. Ik doe buddywerk waarbij ik een combinatie doe van voetmassage en een babbel. Ik heb daar soms intense gesprekken met mensen die heel inspirerend zijn en verbinding scheppen.”
“Ik denk dat die verbinding belangrijk is. En die zit dikwijls in meer dan je denkt. Het is zoals ik vroeger in mijn workshops deed: praat over iets dat je beiden kent of vertel elkaar over je kindertijd. Luister en veroordeel elkaar niet. Dan geraak je al een heel eind.”
Meer info
Eenzaamheid is niet altijd zichtbaar.
Maar ook jij kan helpen. En dat is vaak eenvoudiger dan je denkt.
Je vindt info, tips en verhalen op www.antwerpen.be/eenzaamheid.
*Ingrid is een schuilnaam. Haar naam en adres zijn gekend bij de redactie.
