“Jaren geleden moest ik worden geopereerd aan mijn arm. Ik werd invalide, kon niet meer blijven werken en moest ontslag nemen. Ik kreeg wel een uitkering, maar die was lager dan het loon dat ik voordien kreeg.”

“Het was de start van een moeilijke periode. Er zijn momenten geweest dat 1,5 euro al te veel was. Dan kan je niets doen. Je kan bijvoorbeeld geen terrasje meer doen. Maar je gaat ook niet meer op bezoek bij anderen, want je kan niets meenemen.”

“Ik zei altijd neen en had in niets zin”

“Je begint je meer en meer af te sluiten van anderen. Je vertelt anderen niet graag dat je het financieel moeilijk hebt. Ik had schrik dat anderen mij een mislukking zouden vinden. Of dat ze zouden zeggen dat het allemaal mijn eigen schuld was.”

“Ik viel in een zwart gat. Mijn kinderen probeerden me mee te trekken. Maar ik zei altijd neen. Ik had in niets zin. Ik ging enkel nog naar de winkel voor het hoogst noodzakelijke. Ik voelde me toen enorm verdrietig. Ik zag mensen leuke dingen doen: iets gaan drinken, op restaurant gaan … Maar ik kon het niet, ik kon het niet betalen. Wat ik dan deed? Droevige muziek spelen en wenen. Dat luchtte toen erg op.”

“Mensen helpen gaf me opnieuw een goed gevoel”

“Ik heb mezelf teruggevonden dankzij vrijwilligerswerk bij Payoke. Let wel, de eerste stap zetten was niet gemakkelijk. Dan zijn er mensen nodig die je aanspreken en je uitnodigen om erbij te komen zitten. Gelukkig waren bij Payoke zo’n schatten van mensen.”

“Ik ontmoette bij Payoke anderen die eenzaam waren. Sommigen hadden zelfs genoeg geld, maar waren toch niet gelukkig. Door met hen te praten, kon ik hen helpen. Dat was een belangrijk moment. Ik kreeg terug het gevoel dat ik nuttig kon zijn voor anderen, dat ik op nieuw zinvol kon bezig zijn.”

“Je moet proberen iets voor anderen te doen. Dat doet je goed en helpt je om nieuwe contacten te leggen. Na Pajoke ontmoet ik nu mensen bij Open Huis. Die kleine babbels maken echt het verschil.”

“Zoek mensen bij wie je je op je gemak voelt”

“Ik ben gelukkig nu, ook dankzij mijn kinderen en kleinkinderen. Maar ik weet uit ervaring dat eenzaamheid iets raars is. Mijn moeder bijvoorbeeld, had altijd veel mensen rondom haar. Toch bleek later dat ze zich eenzaam voelde.”

“Daarom is het zo belangrijk om mensen te zoeken waar je je goed bij voelt. Doe vrijwilligerswerk of sluit je aan bij een organisatie uit je buurt. Daar zijn misschien mensen met wie het niet klikt. Maar de kans is groot dat het klikt met iemand of dat je iemand - al is het maar door iets kleins - kan helpen.”

Meer info

Eenzaamheid is niet altijd zichtbaar.
Maar ook jij kan helpen. En dat is vaak eenvoudiger dan je denkt.

Je vindt info, tips en verhalen op www.antwerpen.be/eenzaamheid.