“7 jaar geleden stierf mijn partner. En binnen de 2 jaar verloor ik ook mijn beide ouders. Op korte tijd zoveel belangrijke personen verliezen is een zware klap. Een soort van zekerheid valt weg, en voor je het weet overvalt een gevoel van eenzaamheid je.”

“Ik val er soms een beetje tussen”

“Alleen ben ik niet. Ik heb twee fantastische zonen, vrienden en kennissen. Maar toch mis ik iets. Toen ik 3 jaar geleden met pensioen ging, dacht ik een goede beslissing genomen te hebben. Ik kon eindelijk Spaans leren en ging aan de slag als vrijwilliger.”

“Maar ondertussen staan mijn zonen op hun eigen benen. En merk ik dat vrienden in een andere levensfase zitten. Ze werken nog en hebben een partner. Sommige hebben al kleinkinderen. Dan wordt afspreken moeilijker. Ik begrijp dat, maar soms heb ik het gevoel dat er tussen val.”

“Ik focus op wat ik wel heb”

“Ik praat niet over eenzaamheid. Ik had ook nooit verwacht dat ik me eenzaam zou voelen. Zo was ik eens op citytrip en zag precies alleen maar koppels en groepen mensen. Dan begin je te denken en te denken.”

“Je moet aanvaarden dat eenzaamheid je overkomt. En als ik kijk naar mijn leven, dan denk ik dat eenzaamheid iedereen kan overkomen. Een verlies of een grote wijziging in je leven kan altijd en bij iedereen gebeuren.”

“Soms heb ik het nog moeilijk. Vooral tijdens donkere winteravonden. Dan denk ik aan de dingen die ik wel heb. Mijn financiële situatie is oké, dus ik kan dingen doen. Dat geldt niet voor iedereen. Eigenlijk komt het neer op aanvaarden, aanvaarden dat je niet elke dag gelukkig hoeft te zijn.”

Meer info

Eenzaamheid is niet altijd zichtbaar.
Maar ook jij kan helpen. En dat is vaak eenvoudiger dan je denkt.

Je vindt info, tips en verhalen op www.antwerpen.be/eenzaamheid.

Hilde wenst anoniem te blijven. De foto bij dit artikel is louter illustratief.