“Ik ben geboren met spastische diplegie en epilepsie. Daardoor heb ik altijd moeite gehad met stappen. Dat ik nu niet in een rolstoel zit, dank ik aan mijn moeder. Ze is in Polen kinesiste geworden om mij te kunnen helpen.”

“Mijn oma woonde al in België. Via haar hebben we hulp gezocht bij specialisten in het Universitair Ziekenhuis van Leuven. Om de 3 weken reden we van Polen naar Leuven. Dat was best zwaar. Je vraagt je als kind af waarom dat allemaal nodig  is. Nu ik volwassen ben, begrijp ik waarom mijn moeder dat allemaal deed.”

“Ik vroeg me af waarom ik anders ben”

“In Polen werd ik op school gepest omdat ik anders was. In België startte ik in het buitengewoon onderwijs. Maar ook daar voelde ik me buitengesloten en werd ik gepest. Ik was toen ook nog volop Nederlands aan het leren.”

“Echt eenzaam voelde ik me toen nog niet. Maar ik voelde me wel onzeker. Ook omdat mijn beperking heel zichtbaar was. Ik droeg bijvoorbeeld spalken zodat mijn benen niet naar binnen zouden kantelen.”

“Ik vroeg me dikwijls af waarom het mij overkwam en waarom net ik een beperking had. Ik ga nooit vergeten wat mijn moeder me toen zei. Ze vertelde dat ik niet zomaar was geboren, maar dat ik een missie had.”

“Het leek alsof ik in een donkere put zat”

“Toen ik 16-17 jaar was, ben ik me echt beginnen opsluiten. Ik aanvaardde mijn beperking niet en lachte opmerkingen van anderen weg. Maar die opmerkingen deden wel degelijk pijn. Ik nam steeds meer afstand van anderen. Want ik was boos en gefrustreerd. Ik had het gevoel dat iedereen me wegduwde.”

“Toen ging het niet goed. Ik voelde me eenzaam. Het leek alsof ik een donkere put zat. Ik kwam thuis van school en zat de rest van de tijd op mijn kamer. Als ik alleen thuis was, verminkte ik mezelf. Ik zat helemaal vast en kreeg mijn boosheid niet onder controle.”

“Ik vertelde mijn verhaal via tekeningen”

“Dankzij mijn moeder ben ik naar een psycholoog gegaan. Die liet me mijn verhaal vertellen aan de hand van tekeningen. Eerst tekende ik een donkere put met bliksems, nadien een grote muur waar ik niet overheen geraakte. De derde tekening toonde een zitbank in een rustig park. Helemaal op het einde tekende ik een strand met een grote poort naar veel mogelijkheden.”

“Ik huilde als ik tekende. En ik kwam helemaal tot rust. Want voor het eerst vertelde ik over mijn gevoelens. Ik teken trouwens nog altijd. Niet meer vanuit zware emoties, maar puur vanuit inspiratie. Ik studeer nu ook aan de kunstacademie. Wie weet kan ik ooit een grote expo organiseren.”

“Blijf je niet opsluiten, dat maakt het erger”

“Ik kwam via een klasgenoot toevallig in contact met Betonne Jeugd. Ik had veel stress toen ik er voor het eerst naartoe ging. Maar wat ben ik blij dat ik die stap heb durven zetten. Ik ben er warm ontvangen en heb er mezelf helemaal teruggevonden. Want naast mijn psycholoog had ik een plek nodig waar ik mijn verhaal kwijt kon, zonder beoordeeld te worden.”

“Ik heb veel tijd nodig gehad om mezelf te begrijpen. Dat is niet erg. Je moet jezelf leren kennen en durven buiten komen. En je moet vooral niet bang zijn om er met iemand over te praten. Je denkt dat je eenzaamheid zelf kan oplossen, maar dat is niet zo. Je mag je niet blijven opsluiten, dan wordt het alleen maar erger.”

“Dat advies geef ik nu aan jongeren tijdens vormingen. Ik vertel mijn verhaal in scholen en zie dat jongeren zich in mij herkennen. Dat geeft een enorme boost. Tegelijkertijd is het ook een soort van therapie voor mezelf, een motivatie om bij te leren en een positief verhaal te vertellen. Misschien had mijn moeder toch gelijk en dit is mijn missie.”

Meer info

Eenzaamheid is niet altijd zichtbaar.
Maar ook jij kan helpen. En dat is vaak eenvoudiger dan je denkt.

Je vindt info, tips en verhalen op www.antwerpen.be/eenzaamheid.