Koen Bruyninckx - Passage

Van 26 juni tot en met 5 juli 2026 van 11 tot 17 uur
Vernissage op 26 juni 2026 van 19 tot 23 uur

Wie ben jij als kunstenaar?
Mijn creaties komen voort uit een drang iets te maken of te laten zien, altijd vanuit de intentie dat ik het wil maken, niet omdat het moet. Dit aspect hadden mijn leerkrachten het deeltijds kunstonderwijs (DKO) al snel door, de vrijheid om verder te denken dan de krijtlijnen. Zoeken naar hoe ik de klasopdracht kon doen, met toch een vleugje ‘Koen’. De verhouding klasopdracht-eigen werk sloeg over naar het 2de jaar, toen ik Photoshop en mijn eerste camera onder de knie had. Vanaf dan zocht ik mijn eigen creatieve pad.

Wat is je link met Deurne?
Deurne is sinds mijn geboorte mijn thuisbasis. Vlak bij de stad, vlak bij parken, forten en bossen. En belangrijk: vlak bij de academie van Borsbeek, waar ik als 6-jarig kind begon aan mijn reis door het deeltijds kunstonderwijs. Deurne heeft gewoon alles voor mij.

Welke kunstvorm beoefen je?
Fotografie en Photoshop waren de eerste hulpmiddelen om de surrealistische ideeën in mijn hoofd vorm te geven. Vanaf dat moment heb ik uitsluitend gewerkt met foto’s die ik zelf heb genomen en ik liet internetafbeeldingen achterwege. Dit had natuurlijk ook beperkingen: de perfecte kamer of ruimte vinden voor een idee was niet altijd mogelijk. Manueel maquettes maken om die dan te fotograferen bracht de oplossing.

Een paar jaar geleden vond ik een tutorial voor Blender, een 3D-programma. Er ging terug een wereld open: in plaats van locaties, belichting en materialen te zoeken om een maquette te maken kon ik dit nu gewoon digitaal doen. Simpele geometrische vormen werden al snel complexe organische figuren. 3D was mijn nieuwe fotocamera geworden. Vorig jaar ben ik een nieuwe weg ingeslagen, ik heb de lessen digitaal atelier omgeruild voor beeldhouwen. Nu combineer ik mijn digitale kennis met de mogelijkheden en beperking van effectief een sculptuur.

Wat maken je kunstwerken zo specifiek?
Het centrale thema ben ik zelf, als persoon. In elk werk probeer ik een gevoel te uiten waar ik op dat moment mee worstel. Kunst en iets maken is een vorm van therapie. Wanneer je iets in beeld brengt, bestaat het. Je kan er niet meer van weglopen of het proberen weg te steken, wat een eerste vorm is van acceptatie. Omdat de werken zo dicht bij huis zijn, blijft de vraag ‘en wat wil je hier nu mee vertellen’ nog altijd heel onwennig en confronterend. Wat gaan anderen denken als ze dit zien? Gaan vrienden of familie mij anders bekijken? Deze vragen blijven bij elk werk opnieuw rondspoken.

Waarover gaat de expo?
Een evolutie in deze zoektocht naar zelfexpressie en verwerking.

Wat is er te zien?
Vooral werken gemaakt in Photoshop, in combinatie met sculpturen. Ik probeer de foto’s zo gedetailleerd mogelijk in een surrealistische setting te plaatsen, daarnaast zie je een verloop naar een vrijere afwerking waar het realisme van de foto ondergeschikt wordt aan het geheel. Sinds kort ben ik op zoek om de 3D sculpturen die ik maak een tastbaar volume te geven.

Wat is de insteek van de expo?
De werken zijn een poging om de chaos in mijn hoofd naar buiten te brengen en zo een plaats te geven aan deze emoties. Meestal worden ze uitvergroot en overdreven in beeld gebracht om het raakvlak, en zo ook de (h)erkenning met de toeschouwers te vergroten.