“Mijn naam is Haben, ik ben 30 jaar en kom uit Eritrea. Als jong meisje maakte ik vrouwelijke genitale verminking (VGV) mee. Vandaag ondersteun ik bij GAMS vrouwen met gelijkaardige ervaringen. Ik wil dat ze weten dat ze er niet alleen voor staan.”
Vier jaar geleden kwam Haben naar België. Ze moest haar leven helemaal opnieuw opbouwen. Stap voor stap vond ze haar weg. Haben leerde Nederlands, volgde een opleiding tot sociaal tolk en zette zich in als vrijwilliger. Tijdens een sensibiliseringssessie maakte ze kennis met GAMS.
"Ik kwam naar België zonder papieren. Alles was nieuw. Ik wilde de taal leren, werken en mijn plaats vinden in de samenleving. Tijdens die sessie hoorde ik voor het eerst de verhalen van andere vrouwen. Dat raakte me.
Soms denk je dat je alleen bent of geef je jezelf de schuld van wat je hebt meegemaakt. Maar zodra je de verhalen van anderen hoort, besef je dat je niet de enige bent. Dat geeft kracht."
Als jong meisje maakte Haben zelf VGV mee. Lange tijd dacht ze dat die praktijk verdwenen was.
"Toen ik ongeveer 2 jaar was, verhuisden we van een dorp naar de stad. Daar zag ik het veel minder. Ook mijn zussen maakten het niet meer mee. Daarom dacht ik dat VGV niet meer voorkwam. Pas door de gesprekken bij GAMS ontdekte ik dat het nog altijd gebeurt, niet alleen in Eritrea, maar ook in andere delen van de wereld.
Dat besef motiveerde mij om iets te betekenen voor vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt."
Haben groeide op in een gezin waar haar ouders heel verschillend naar het leven keken.
"Mijn vader was leerkracht en gaf mij veel vrijheid. Hij vond het belangrijk dat ik zelf keuzes kon maken. Mijn moeder groeide traditioneler op. Zij kreeg geen onderwijs en moest op jonge leeftijd trouwen.
Veel meisjes en vrouwen hebben nog altijd weinig keuzevrijheid in Eritrea. In sommige gezinnen wordt van hen verwacht dat ze niet verder studeren of jong trouwen. Gedwongen huwelijken komen er ook nog voor. De overheid doet weinig om deze problemen aan te pakken. Daarom voelde ik dat ik mijn land moest verlaten. Mijn vader achterlaten vond ik heel moeilijk.”
Bij GAMS vond Haben een plek waar ze haar eigen ervaringen kon gebruiken om anderen te ondersteunen. Ze startte er als vrijwilliger en groeide later door tot tijdelijk medewerker. Vandaag is ze actief als Community Voice (tolk, brugfiguur en co-bemiddelaar).
"Ik spreek Tigrinya, Amhaars, Engels en ondertussen ook goed Nederlands. Zo kan ik vrouwen helpen die de taal nog niet goed spreken. Veel van hen begrijpen de uitleg niet goed of durven geen vragen te stellen. Als iemand uit hun eigen gemeenschap hen helpt, voelen ze zich sneller veilig. Dan durven ze hun verhaal te vertellen. Zo kunnen ze de hulp krijgen die ze nodig hebben. Dat maakt mijn werk als Community Voice zo waardevol."
Het engagement bij GAMS veranderde niet alleen het leven van andere vrouwen, maar ook dat van Haben.
"Vroeger was ik eerder stil en onzeker. Dankzij de opleidingen en de begeleiding bij GAMS ben ik veel zelfzekerder geworden. Ik leerde meer over onze rechten, gezondheid en begeleiding, maar ook over mezelf. Vandaag geef ik zelf sensibiliseringssessies. Dat had ik vroeger nooit durven dromen. Ik heb geleerd om mijn stem te gebruiken en op te komen voor wat ik belangrijk vind."
Hoewel Haben zelf een moeilijke weg heeft afgelegd, kijkt ze met vertrouwen naar de toekomst. Ze hoopt dat haar verhaal anderen aanmoedigt om hulp te zoeken.
"Praat met mensen die je vertrouwt. Zoek hulp als je die nodig hebt. Je hoeft moeilijke ervaringen niet alleen te dragen. Er zijn mensen die naar je luisteren en je willen helpen. Blijf in jezelf geloven. Je bent sterker dan je denkt."
