Zelfs tussen interventies en noodoproepen door weet de liefde zich een weg te banen. Janna (36) en Floris (33), die beiden bij Brandweer Zone Antwerpen op Post Noord werken, zijn daar het voorbeeld van. Speciaal voor ons doen ze met Valentijn hun verhaal uit de doeken.
.png/contentimage_full)
Het koppel leerde elkaar op een niet zo alledaagse manier kennen: via de telefoon! Tot enkele maanden geleden werkte Janna nog bij de noodcentrale, die alle 112 noodoproepen doorgeeft aan de dispatching van de ziekenwagen en brandweer. Floris, die eveneens brandweerman is, heeft als extra specialisatie dispatcher bij de brandweer. ‘Janna werkte op de tweede ploeg bij de noodcentrale, ik bij de tweede ploeg van de brandweer. Onze shiften liepen dus gelijk. Nog voordat we elkaar ontmoetten, hadden we elkaar al heel veel aan de lijn gehad’, vertelt Floris.
‘Op een gegeven dag was het idee gekomen om eens iets te gaan drinken met de collega's van beide ploegen. Dan kon je plots een gezicht op die stem plakken. We bleven afspreken onder collega’s én elkaar aan de lijn hebben tijdens het werken. We raakten bevriend en ook toen onze toenmalige relaties stopten, vonden we steun bij elkaar.’
Een gedeelde passie voor sport bracht Janna en Floris dichter bij elkaar: ‘Het is allemaal heel gelijkmatig gegaan. Op de duur was het hopen, als je op het werk iets moest doorbellen, dat je mekaar aan de lijn kunt krijgen. We zijn allebei sportief en hebben hetzelfde sporthorloge waarmee je elkaar kan ‘uitdagen’. We begonnen toen met een stappenchallenge, al weet ik niet meer wie als eerste gewonnen had…’ zegt Floris, waarop Janna lachend haar hand opsteekt. ‘We hadden die challenge dan gedaan, maar waarvoor speelden we eigenlijk? Het begon met een koffie, later werd dat een dagje naar de zoo… Zo is het allemaal begonnen.’
‘Wat ik zo leuk vind aan Floris is zijn spontaniteit', vertelt Janna. ‘Hij is altijd vrolijk, dat werkt aanstekelijk.’ ‘Dat vind ik van jou ook’, pikt Floris in. ‘Wat ik ook fijn vind, is dat we allebei in de hulpverlening zitten en écht begrijpen wat dat inhoudt. Kunnen werken onder stress vraagt om een bepaalde set karaktereigenschappen die ik heel aangenaam vind. Die eigenschappen zie ik bij Janna, zij doet gewoon voort. Is het even lastig? Ja, maar ze gaat verder. Ben je moe? Oké, maar de volgende telefoon ligt klaar. Dat vind ik heel sterk aan Janna.’
In oktober maakte Janna de overstap van de noodcentrale naar de dispatching van de brandweer. ‘Ik had altijd gezegd dat als ze burgerpersoneel (geen operationele mensen zoals beroepsbrandweer) zouden aannemen bij de brandweer, ik dat wilde proberen’, vertelt Janna. ‘Ik deed mijn werk bij de noodcentrale heel graag, maar de mentale druk was er erg hoog. Ik heb wel getwijfeld om de switch te maken want ik wilde mij niet opdringen in de wereld van Floris. We hebben daar toen veel over gesproken.’ ‘Ik denk dat we toen de juiste beslissing hebben genomen’, gaat Floris verder. ‘We zijn thuis wel veel over het werk bezig, dat is iets dat we moeten bewaken. Dat komt ook gewoon omdat we weten dat we daarmee bij elkaar terecht kunnen. Onlangs zagen we iemand met zijn brommer vallen toen we samen uit waren en het was opvallend om te zien hoe snel we samen de switch maakten naar onze rol als hulpverlener. Dat is één van de krachten van onze relatie denk ik, dat werkt gewoon goed.’
Doordat Janna en Floris op hun werk vaak geconfronteerd worden met stressvolle situaties, hebben ze nog meer vertrouwen in hun relatie: ‘We worden regelmatig met onze neus op de feiten gedrukt, maar je weet van elkaar dat dat goed komt. Dat vind ik een geruststellend gegeven.’
De band tussen Floris en Janna is overduidelijk sterk. De twee hulpverleners hebben elkaar zowel op als naast de werkvloer helemaal gevonden. Wat de toekomst betreft, dromen ze van een huis samen én allebei nog veel jaren bij de brandweer natuurlijk!
